Month: June 2021

តើអ្នកជានរណា?

អ្នក​ដឹក​នាំ​នៃ​ការ​ប្រជុំ​តាម​អ៊ីនធឺណិត បាន​និយាយ​ថា “អរុណ​សួស្តី”។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​និយាយ​ថា សួស្តី ទៅ​កាន់​គាត់​វិញ តែ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​មើល​ទៅ​គាត់​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​រវល់​តែ​មើល​រូប​ខ្លួន​ឯង នៅ​លើ​អេក្រង់។ ខ្ញុំ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ខ្ញុំ​មាន​រូបរាង្គ​ដូច​នេះ​ឬ?  ខ្ញុំ​ក៏​បាន​មើល​ទៅ​ទឹក​មុខ​ញញឹម​របស់​អ្នក​ដទៃ នៅ​ក្នុង​ការ​ជួប​ជុំ​តាម​អនឡាញ​នោះ។ ខ្ញុំ​ស្គាល់​មុខ​ពួក​គេ​ម្នាក់​ៗ ដូច​នេះ ម្នាក់​ដែល​មាន​រាង​ធាត់​នោះ គឺ​ជា​ខ្ញុំ​ហើយ។ ខ្ញុំ​គួរ​តែ​សម្រក​ទម្ងន់​ខ្លះ ហើយ​កាត់​សក់​ឲ្យ​ខ្លី​ផង​ដែរ។

ក្នុង​គំនិត​របស់​ស្តេច​ផារ៉ោន ទ្រង់​គិត​ថា​ ទ្រង់​ជា​មនុស្ស​អស្ចារ្យ។ ទ្រង់ “ប្រៀប​ដូច​ជា​សិង្ហ​ស្ទាវ​របស់​សាសន៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន ហើយ​ដូច​ជា​សត្វ​សំបើម​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​”(អេសេគាល ៣២:២)។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​ក៏​បាន​ស្គាល់​ខ្លួន​ឯង​ច្បាស់​ជាង​មុន តាម​ទស្សនៈ​របស់​ព្រះ។ ព្រះ​ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ថា ស្តេច​ផារ៉ោន​កំពុង​មាន​រឿង ហើយ​ព្រះ​អង្គ​នឹង​ទុក​សាក​សព​របស់​ស្តេច​អង្គ​នេះ ឲ្យ​សត្វ​ព្រៃ​ស៊ី នឹង​ឲ្យ​ជនជាតិ​ជា​ច្រើន មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល ចំពោះ​រឿង​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​មក​លើ​ស្តេច​ផារ៉ោន ហើយ​ស្តេច​របស់​គេ នឹង​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ខ្លាំង”(ខ.១០)។ ដូចនេះ ស្តេច​ផារ៉ោន​មិន​អស្ចារ្យ​ដូច ដែល​ទ្រង់​ធ្លាប់​គិត​នោះ​ទេ។

យើង​ប្រហែល​ជា​គិត​ថា យើង “មាន​ភាព​សង្ហា​ខាង​វិញ្ញាណ” តែ​យើង​នឹង​ផ្លាស់​ប្តូរ​ការ​គិត​នេះ ពេល​ដែល​យើង​មើល​ឃើញ​អំពើ​បាប​របស់​យើង ដូច​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ទត​ឃើញ​វា។ បើ​ធៀប​នឹង​ខ្នាត​គំរូ​នៃ​ភាព​បរិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​អង្គ នោះ​សូម្បី​តែ “​អស់​ទាំង​អំពើ​សុចរិត​របស់​យើង​ ក៏​ដូច​ជា​អាវ​កខ្វក់”(អេសាយ ៦៤:៦)។ ប៉ុន្តែ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​ទត​ឃើញ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត គឺ​ទត​ឃើញ​ព្រះ​យេស៊ូវ ហើយ​ក៏​ទត​ឃើញ​យើង​នៅ​ក្នុង​ព្រះ​យេស៊ូវ។

បើ​អ្នក​មាន​ការ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ចំពោះ​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​របស់​អ្នក នោះ​ចូរ​ចាំ​ថា…

ឆ្ពោះទៅរកភាពពេញវ័យខាងវិញ្ញាណ

ថ្មី​ៗ​នេះ មាន​ការ​ស្ទង់​មតិ​មួយ បាន​សួរ​គេ​ថា តើ​អ្នក​ពេញ​វ័យ​នៅ​អាយុ​ប៉ុន្មាន។ អ្នក​ដែល​ជឿ​ថា ខ្លួន​ឯង​ជា​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ ​ក៏​បាន​លើក​ឡើង​ថា ពួកគេ​មាន​អាកប្ប​កិរិយា​ដ៏​ជាក់​លាក់​មួយ​ចំនួន ជា​ភស្តុតាង​បញ្ជាក់​ថា ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​ជឿ​ថា ការ​មាន​ថវិកា និង​សមត្ថភាព​ទិញ​ផ្ទះ គឺ​ជា​កត្តា​សំខាន់​បំផុត ដែល​បង្ហាញ​ថា ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ។  អ្នក​ខ្លះ​បាន​លើក​ឡើង អំពី​សកម្ម​ភាព​របស់​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ ដែល​រាប់​ចាប់​តាំង​ពី​ការ​ចំអិន​អាហារ​ពេល​ល្ងាច និង​ការ​រៀប​ចំ​កាល​វិភាព​សម្រាប់​ការ​ណាត់​ជួប​ពេទ្យ រហូត​ដល់​សមត្ថភាព​នៃ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ញាំ​អាហារ​សម្រន់ ​ជំនួស​អាហារ​ពេល​ល្ងាច ឬ​ការ​មាន​ចិត្ត​រំភើប​នៅ​ក្នុង​ការ​នៅ​ផ្ទះ នៅ​ពេល​ល្ងាច​ថ្ងៃ​សៅរ៍ ជា​ជាង​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ។​

ព្រះគម្ពីរ​ប៊ីប​បាន​ចែង​ថា យើង​ក៏​គួរ​តែ​ខំ​មមុល​ ទៅ​រក​ភាព​ពេញ​វ័យ​ខាង​វិញ្ញាណ​ផង​ដែរ។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ផ្ញើ​ទៅ​ពួក​ជំនុំ​នៅ​ទីក្រុង​អេភេសូរ ដោយ​ជំរុញ​ពួក​គេ ឲ្យ “បាន​ពេញ​ជា​មនុស្ស ហើយ​ដល់​ខ្នាត​កំពស់​នៃ​សេចក្តី​ពោរ​ពេញ​ផង​ព្រះ​គ្រីស្ទ”(៤:១៣)។ កាល​ណា​យើង​នៅ “ក្មេងវ័យ” ខាង​ជំនឿ យើង​ងាយ​នឹង​ទទួល​រង​នូវ “ខ្យល់​នៃ​សេចក្តី​បង្រៀន”(ខ.១៤) បក់​បោក​មក ដែល​ច្រើន​តែ​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បែក​បាក់​គ្នា។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ពេល​ណា​យើង​មាន​ភាព​ពេញ​វ័យ ក្នុង​ការ​យល់​សេចក្តី​ពិត យើង​ក៏​មាន​ការ​រួប​រួម​គ្នា ជា​រូប​កាយ ដែល​មាន​ព្រះ​គ្រីស្ទ​ជា​សិរសា(ខ.១៥)។

ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​យើង​នូវ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​ព្រះអង្គ ​​ដើម្បី​ជួយ​យើង​ឲ្យ​លូត​លាស់ នៅ​ក្នុង​ការ​ស្គាល់​ព្រះអង្គ​ជា​នរណា​(យ៉ូហាន ១៤:២៦) ហើយ​ព្រះ​អង្គ​ប្រទាន​លទ្ធ​ភាព​ដល់​គ្រូ​គង្វាល និង​គ្រូ​បង្រៀន ឲ្យ​បង្រៀន និង​ដឹក​នាំ​យើង ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ភាព​ពេញ​វ័យ ក្នុង​ជំនឿ​របស់​យើង​(អេភេសូរ ៤:១១-១២)។ ចារិក​លក្ខណៈ​មួយ​ចំនួន គឺ​ជា​ភស្តុតាង​បង្ហាញ​ពី​ភាព​ពេញ​វ័យ​ខាង​រូប​កាយ ហើយ​ការ​រួប​រួម​របស់​យើង…

ការជួយសង្រ្គោះមកពីព្រះ

បន្ទាប់​ពី​ពលរដ្ឋ​ម្នាក់​ដែល​កំពុង​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​បាន​ទូរស័ព្ទ​ចូល​លេខ​៩១១ មន្រ្តី​ប៉ូលិស​ម្នាក់​បាន​បើក​ឡាន អែបនឹង​ផ្លូវ​រថ​ភ្លើង ដោយ​បើក​ភ្លើង​បញ្ចាំង​មើល​ទៅ​ឆ្ងាយ ក្នុង​ពេល​យប់​ងងឹត ទាល់​តែ​គាត់​បាន​ប្រទះ​ឃើញ​រថយន្ត ដែល​កំពុង​ជាប់​នឹង​ផ្លូវ​រថភ្លើង។ កាំមីរ៉ា​នៅ​ក្នុង​ឡាន​របស់​ប៉ូលិស​នោះ​ថត​បាន​សកម្មភាព​រថភ្លើង​កំពុង​បោះ​ពួយ​យ៉ាង​លឿន​មក​រក​ឡាន​នោះ។ គាត់​ថា រថ​ភ្លើង​នោះ​បើក​លឿន​ណាស់ ប្រហែល​ល្បឿន​១២០ គីឡូ​ម៉ែត្រ​ក្នុង​មួយ​ម៉ោង។ គាត់​ក៏​បាន​ប្រញាប់​ទៅ​ជួយ​គេ ដោយ​គ្មាន​ការ​ស្ទាក់​ស្ទើរ ដោយ​ចាប់​ទាញ​បុរស​ម្នាក់​ដែល​កំពុង​សន្លប់ ចេញ​ពី​ក្នុង​ឡាន​ដោយ​សុវត្ថិ​ភាព ក្នុង​រយៈ​ពេល​ពីរ​បី​វិនាទី មុន​ពេល​រថភ្លើង​បុក​ឡាន​នោះ​មួយ​ទំហឹង។

ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​បាន​បង្ហាញ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​ជា​អ្នក​ជួយ​សង្រ្គោះ ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​អ្វី​ៗ​ហាក់​ដូច​ជា​បាត់​បង់​អស់។​ កាល​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​កំពុង​តែ​ជាប់​ចំណង ក្នុង​ទឹក​ដី​អេស៊ីព្ទ និង​មាន​ភាព​ក្រៀម​ក្រោះ និង​ថប់​ដង្ហើម ដោយ​សារ​ការ​កៀប​សង្កត់ ពួក​គេ​មិន​បាន​គិត​ថា ពួក​គេ​អាច​រត់​គេច​បាន​ឡើយ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ក្នុង​កណ្ឌ​គម្ពីរ​និក្ខមនំ យើង​ឃើញ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​បាន​មាន​បន្ទូល​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ​ថា “អញ​បាន​ឃើញ​សេចក្តី​វេទនា​របស់​រាស្ត្រ​អញ ដែល​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីព្ទ​ហើយ ក៏​បាន​ឮ​ពាក្យ​គេ​អំពាវនាវ​ដោយ​ព្រោះ​ពួក​អ្នក​ដែល​សង្កត់សង្កិន​ដែរ ពី​ព្រោះ​អញ​ស្គាល់​សេចក្តី​ទុក្ខ​ព្រួយ​របស់​គេ។ ដូច្នេះ​អញ​បាន​ចុះ​មក ដើម្បី​នឹង​ជួយ​ដោះ​គេ​ឲ្យ​រួច​ចេញ​ពី​កណ្តាប់​ដៃ​នៃ​ពួក​សាសន៍​អេស៊ីព្ទ”(៣:៧,៨)។​ ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ដឹក​នាំ​ពួក​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​ពី​ភាព​ជា​ទាសករ។ នេះ​ជា​ការ​សង្រ្គោះ​មក​ពី​ព្រះ​ដ៏​ខ្ពស់។

ការ​សង្រ្គោះ​របស់​ព្រះ​អង្គ សម្រាប់​ប្រជា​ជន​អ៊ីស្រាអែល គឺ​បាន​បង្ហាញ​ព្រះ​ទ័យ និង​អំណាច​របស់​ព្រះ ដែល​នឹង​ជួយ​យើង​រាល់​គ្នា នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​ពី​ព្រះ​អង្គ។ ព្រះ​អង្គ​នឹង​ជួយ​យើង មិន​ឲ្យ​វិនាស​ឡើយ។ ទោះ​ស្ថាន​ភាព​របស់​យើង​ហាក់​ដូច​ជា​ទាល់​ច្រក ឬ​មិន​អាច​មាន​សង្ឃឹម យើង​អាច​បើក​ភ្នែក និង​ចិត្ត​យើង មើល​ទៅ​ព្រះ​ដែល​សព្វ​ព្រះ​ទ័យ​នឹង​ជួយ​សង្រ្គោះ​យើង។​—Winn Collier

អ្នកសង់ផ្ទះដែលមានប្រាជ្ញា

គ្រប់​ទាំង​ស្រីៗ ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា​រមែង​សង់​ផ្ទះ​របស់​ខ្លួន​ឡើង តែ​ស្ត្រី​ល្ងីល្ងើ​គេ​រំលំ​ផ្ទះ​ដោយ​ដៃ​ខ្លួន​វិញ។ សុភាសិត ១៤:១

អ្នក​ស្រី​សូជូន័រ ធ្រូត(Sojourner Truth) មាន​ឈ្មោះ​ពី​កំណើត​ថា អ៊ីសាបេឡា បូមហ្វ្រ៊ី(Isabella Baumfree) បាន​ចាប់​កំណើត​ជា​ទាសករ ក្នុង​ឆ្នាំ​១៧៩៧ ក្នុង​តំបន់​អេសូប៉ូស ក្នុង​រដ្ឋ​ញូយ៉ក។ ​កូន​ៗ​របស់​គាត់​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់ ត្រូវ​គេ​យក​ទៅ​លក់​ជា​ទាសករ តែ​គាត់​បាន​រត់​គេច​ជា​មួយ​កូន​ស្រី​ម្នាក់ រហូត​មាន​សេរីភាព ក្នុង​ឆ្នាំ​១៨២៦ ហើយ​ក៏​បាន​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​មួយ ដែល​បាន​បង់​ថ្លៃ​លោះ ឲ្យ​គាត់​មាន​សេរី​ភាព​។ គាត់​មិន​ព្រម​ឲ្យ​ប្រព័ន្ធ​ច្បាស់​ដ៏​អយុត្តិធម៌​បន្ត​បំបែក​បំបាក់​គ្រួសារ​គាត់​ទៀត​ឡើង ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ គាត់​ក៏​បាន​ស្វែង​រក​ដំណោះ​ស្រាយ​តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់ ដើម្បី​ឲ្យ​កូន​ប្រុស​គាត់​ឈ្មោះ​ភីធ័រ(Peter) បាន​មក​រស់​នៅ​ជា​មួយ​គាត់​ឡើង​វិញ ដែល​នេះ​ជា​ជោគ​ជ័យ​ដ៏​អស្ចារ្យ ដែល​ស្រ្តី​អាមេរិក​ដើម​កំណើត​អាហ្វ្រិក​អាច​ធ្វើ​បាន នៅ​សម័យ​នោះ។ នាង​ដឹង​ថា នាង​មិន​អាច​ចិញ្ចឹម​កូន​នាង ដោយ​គ្មាន​ជំនួយ​ពី​ព្រះ​បាន​ឡើយ ដូច​នេះ នាង​ក៏​បាន​ទទួល​ជឿ​ព្រះ​គ្រីស្ទ ហើយ​ក្រោយ​មក​ក៏​បាន​ប្តូរ​ឈ្មោះ​ទៅ​ជា សូជូន័រ ធ្រូត ដើម្បី​បង្ហាញ​ថា​ជីវិត​របស់​នាង បាន​សង់​ឡើង នៅ​លើ​គ្រឹះ​នៃ​សេចក្តី​ពិត​របស់​ព្រះ។

ស្តេច​សាឡូម៉ូន ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​បទ​គម្ពីរ​សុភាសិត ជំពូក​១៤ បាន​ប្រកាស​ថា “គ្រប់​ទាំង​ស្រីៗ ដែល​មាន​ប្រាជ្ញា​រមែង​សង់​ផ្ទះ​របស់​ខ្លួន​ឡើង តែ​ស្ត្រី​ល្ងីល្ងើ​គេ​រំលំ​ផ្ទះ​ដោយ​ដៃ​ខ្លួន​វិញ”(ខ.១)។ ការ​ប្រៀប​ប្រដូច អំពី​ការ​សង់​ផ្ទះ​នេះ គឺ​បាន​បង្ហាញ អំពី​ប្រាជ្ញា​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​ប្រទាន​ដល់​អ្នក​ដែល​ព្រម​ស្តាប់​ព្រះ​បន្ទូល​ព្រះ​អង្គ។ តើ​គេ​សង់​ផ្ទះ​ដោយ​ប្រាជ្ញា ដោយ​របៀប​ណា? គឺ​ដោយ​និយាយ “​តែ​ពាក្យ​ណា​ដែល​ល្អៗ សំរាប់​នឹង​ស្អាង​ចិត្ត​តាម​ត្រូវ​ការ”(អេភេសូរ ៣:២៩…

ខ្លួនពិតប្រាកដរបស់យើង

នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​ដាក់​រូប​ថត​ចាស់​មួយ​ក្បាល​របស់​ឪពុក​ម្តាយ​ខ្ញុំ មាន​រូប​ថត​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់។ គាត់​មាន​មុខ​មូល មាន​អាចម៍រុយ និង​មាន​សក់​ត្រង់ វែង ពណ៌​ទង់​ដែង។ គាត់​ចូល​ចិត្ត​គំនូរ​ជីវចល ស្អប់​ផ្លែប័រ ហើយ​មាន​ឌីស​ចាក់​ចម្រៀង​របស់​ក្រុម​ចម្រៀង ABBA។ នៅ​ក្នុង​សៀវភៅ​រូប​ថត​នោះ ក៏​មាន​រូប​ថត​ក្មេង​ជំទង់​ម្នាក់។ គាត់​មាន​មុខ​វែង មិន​មូល​ ហើយ​សក់​គាត់​វិញ ក៏​រួញ មិន​ត្រង់​ដូច​ក្មេង​នោះ​ទេ។ មុខ​គាត់​គ្មាន​អាចម៍រុយ គាត់​ចូល​ចិត្ត​ផ្លែ​ប័រ ចូល​ចិត្ត​មើល​ខ្សែ​ភាព​យន្ត ជា​ជាង​មើល​គំនូរ​ជីវចល ហើយ​មិន​ដែល​ទទួល​ស្គាល់​ថា គាត់​ឌីស​ចាក់​ចម្រៀង​របស់​ក្រុម​ចម្រៀង ABBA។ ក្មេង​ប្រុស និង​ក្មេង​ជំទង់​នោះ មាន​ចំណុច​ដូច​គ្នា​បន្តិច​បន្តួច​ដែរ។

យោង​តាម​វិទ្យាសាស្រ្ត អ្នក​ទាំង​ពីរ​មាន​ស្បែក ធ្មេញ ឈាម និង​ឆ្អឹង​ខុស​គ្នា។ តែ​ពួក​គេ​ជា​មនុស្ស​តែ​មួយ​ទេ និយាយ​ឲ្យ​ខ្លី ពួក​គេ​គឺ​ជា​ខ្ញុំ​កាល​នៅ​ក្មេង។ ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​នៅ​ក្នុង​វ័យ​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទស្សនវិទូ​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់។ ដោយ​សារ​យើង​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ពេញ​មួយ​ជីវិត​យើង ដូច​នេះ តើ​យើង​មាន​លក្ខណៈ​ពិត​ប្រាកដ​ជា​ខ្លួន​របស់​យើង នៅ​ក្នុង​វ័យ​មួយ​ណា?

ព្រះ​គម្ពីរ​​មាន​ចម្លើយ​សម្រាប់​សំណួរ​មួយ​នេះ។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​ព្រះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ផ្សំ​ខ្លួន​យើង នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ម្តាយ​របស់​យើង​ម្នាក់​ៗ​(ទំនុកដំកើង ១៣៩:១៣-១៤) យើង​ក៏​បាន​លូត​លាស់ តាម​ការ​រចនា​ដ៏​ពិសេស​របស់​ព្រះ​អង្គ។ យើង​មិន​អាច​ដឹង​ជា​មុន​ថា យើង​នឹង​មាន​រូបរាង្គ​យ៉ាង​ណា​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ តែ​យើង​ដឹង​ថា បើ​យើង​ជា​កូន​របស់​ព្រះ នោះ​យើង​នឹង​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ដូច​ព្រះយេស៊ូវ​(១យ៉ូហាន ៣:២) ដោយ​ការ​ផ្លាស់​ប្រែ​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ ឲ្យ​មាន​ចារិក​លក្ខណៈ​កាន់​តែ​ល្អ និង​បរិសុទ្ធ​ដូច​ព្រះ​អង្គ​។​

ទំរាំ​តែ​ដល់​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​យេស៊ូវ​យាង​ត្រឡប់​មក​វិញ យើង​កំពុង​តែ​ត្រូវ​បាន​ទាញ​នាំ​ទៅ​រក​ខ្លួន​របស់​យើង ក្នុង​ពេល​អនាគត។…

រង់ចំាដោយសង្ឃឹម

លោក​រ៉ូជេលីយ៉ូ(Rogelio) បាន​ធ្វើ​ការ ជា​អ្នក​រត់​តុ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​សម្រាក​លំហែ​កាយ​ជា​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ អស់​រយៈ​ពេល​ពេញ​មួយ​អាទិត្យ។ ពេល​ដែល​យើង​បាន​សន្ទនា​ជា​មួយ​គាត់​ គាត់​បាន​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​យេស៊ូវ ដែល​បាន​ប្រទាន​ពរ​ឲ្យ​គាត់​មាន​អ្នក​ស្រី​ឃែលី(Kaly) ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​ដែល​មាន​ចិត្ត​ឆេះ​ឆួល និង​មាន​ជំនឿ​រឹង​មាំ។ បន្ទាប់​ពី​ពួក​គេ​មាន​កូន​ដំបូង ​ព្រះ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​ពួក​គេ​មាន​ឱកាស​ថែរក្សា​ក្មួយ​ស្រី​របស់​ពួក​គេ ដែល​មាន​ជំងឺ​ពិការ​ខួរ​ក្បាល។

មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ម្តាយ​ក្មេក​របស់​លោក​រ៉ូជេលីយ៉ូក៏​ត្រូវ​ការ​អ្នក​ថែ​ទាំ ក្នុង​ពេល​គាត់​ចាស់​ជរា។

លោក​រ៉ូជេលីយ៉ូ​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​ដោយ​ក្តី​អំណរ ដោយ​ជា​ញឹក​ញាប់ គាត់​បាន​ធ្វើ​ការ​នៅ​ពេល​យប់​បន្ថែម ដើម្បី​ឲ្យ​ភរិយា​គាត់ អាច​នៅ​ផ្ទះ​ថែទាំ​មនុស្ស​ដែល​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​មក។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ចែក​ចាយ អំពី​ការ​​ដែល​ប្តី​ប្រពន្ធ​មួយ​គូរ​នេះ បាន​បណ្តាល​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មាន​ក្តី​ស្រឡាញ់​កាន់​តែ​ខ្លាំង ដោយ​ពួក​គេ​បាន​បើក​ចំហ​ចិត្ត និង​ផ្ទះ ដើម្បី​បម្រើ​សមាជិក​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ហើយ​ពេល​នោះ គាត់​ក៏​បាន​និយាយ​ថា គាត់​មាន​អំណរ ក្នុង​ការ​បម្រើ​ពួក​គេ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ។​

ការ​រស់​នៅ​របស់​លោក រ៉ូជែលីយ៉ូ​បាន​បញ្ជាក់ អំពី​អំណាច​នៃ​ការ​រស់​នៅ ដោយ​ចិត្ត​សប្បុរស និង​ទុក​ចិត្ត​លើ​ការ​ផ្គត់​ផ្គង់​របស់​ព្រះ ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​បម្រើ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដោយ​មិន​គិត​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន។ សាវ័ក​ប៉ុល​បាន​ជំរុញ​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ ឲ្យ ប្តូរ​ផ្តាច់​ចំពោះ​គ្នា … ឲ្យ​អរ​សប្បាយ ដោយ​មាន​សង្ឃឹម ​អត់​ធន់​ក្នុង​សេចក្តី​ទុក្ខ​លំបាក ​ឲ្យ​ខ្ជាប់ខ្ជួន​ក្នុង​សេចក្តី​អធិស្ឋាន ហើយ​ផ្គត់​ផ្គង់​អ្នក​ដែល​ខ្វះ​ខាត ទាំង​ខំ​ប្រឹង​ឲ្យ​មាន​សេចក្តី​ចៅរ៉ៅ​(រ៉ូម ១២:១០-១៣)។

ជីវិត​យើង​អាច​ផ្លាស់​ប្តូរ​ភ្លាម​ៗ ធ្វើ​ឲ្យ​យើង ឬ​អ្នក​ដែល​យើង​ស្រឡាញ់​ជាប់​នៅ​ក្នុង​កាលៈទេសៈ ដែល​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​អាច​ស៊ូ​ទ្រាំ​បាន។ ប៉ុន្តែ ពេល​ណា​យើង​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ចែក​រំលែក​អ្វី​ដែល​ព្រះ​បាន​ប្រទាន​យើង ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​រង់​ចាំ​ព្រះ​អង្គ នោះ​យើង​អាច​តោង​ឲ្យ​ជាប់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ដ៏​ស្ថិត​ស្ថេរ​របស់​ព្រះ​អង្គ ទាំង​អស់​គ្នា។—Xochitl Dixon

យុត្តិធម៌ដ៏ឥតខ្ចោះ

កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៨៣ ប៉ូលិស​បាន​ចាប់​ខ្លួន​ក្មេង​ជំទង់​៣​នាក់ ពី​បទ​មនុស្ស​ឃាត​មក​លើ​ក្មេង​អាយុ​១៤​ឆ្នាំ​ម្នាក់។ ព័ត៌មាន​បាន​ផ្សាយ​ថា ក្មេង​ជំទង់​ម្នាក់​នោះ ត្រូវ​បាន​គេ​បាញ់​សម្លាប់ ដោយសារ​តែ​គាត់​ពាក់​អាវ​កីឡា។ អ្នក​ទាំង​បី​ក៏​ត្រូវ​គេ​កាត់​ទោស ឲ្យ​ជាប់​ពន្ធនាគា​អស់​មួយ​ជីវិត។ បន្ទាប់​ពី​ពួកគេ​បាន​ជាប់​គុក​អស់​៣៦​ឆ្នាំ​ហើយ ភស្តុតាង​ក៏​បាន​លេច​ឡើង​មក បង្ហាញ​ថា ពួក​គេ​មិន​មែន​ជា​ឃាតករ​នោះ​ទេ។ តាម​ពិត បុរស​ម្នាក់​ទៀត​បាន​ប្រព្រឹត្ត​បទ​ឧក្រិដ្ឋ​នេះ។ មុន​ពេល​ចៅ​ក្រម​សម្រេច​ដោះ​លែង​អ្នក​ទាំង​បី ឲ្យ​មាន​សេរីភាព ​គាត់​ក៏​បាន​សូម​ការ​អភ័យ​ទោស​ពី​ពួក​គេ។

ទោះ​យើង​ខិតខំ​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា (ហើយ​ទោះ​មន្ត្រី​ប៉ូលិស​ធ្វើ​ការ​បាន​ល្អ​យ៉ាង​ណា) យុត្តិ​ធម៌​របស់​មនុស្ស ច្រើន​តែ​មាន​ការ​ខ្វះ​ចន្លោះ។​ យើង​មិន​ដែល​មាន​ព័ត៌មាន​គ្រប់​គ្រាន់។ ជួន​កាល មនុស្ស​ដែល​មិន​ស្មោះ​ត្រង់ បាន​កែ​ប្រែ​ការ​ពិត និង​ធ្វើឲ្យ​ត្រូវ​ឲ្យ​ទៅ​ជា​ខុស។ ជួន​កាល យើង​ជា​អ្នក​ខុស។ ហើយ​ជា​ញឹក​ញាប់ ជួន​កាល គេ​ត្រូវ​រង់​ចាំ​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ ទំរាំ​តែ​ខុស ក្លាយ​ជា​ត្រូវ​វិញ បើ​សិន​ជា​យើង​នៅ​មាន​ជីវិត​ដល់​ពេល​នោះ។ តែ​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ដែល​ខុស​ពី​មនុស្ស​ដែល​មិន​ស្មោះ​ត្រង់ ព្រះអង្គ​តែង​តែ​ប្រទាន​យុត្តិធម៌​ដ៏​ឥត​ខ្ចោះ។ គឺ​ដូច​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “ការ​របស់​ទ្រង់​សុទ្ធ​តែ​គ្រប់​ល័ក្ខណ៍ ដ្បិត​អស់​ទាំង​ផ្លូវ​ទ្រង់ សុទ្ធ​តែ​ប្រកប​ដោយ​យុត្តិធម៌”(ចោទិយកថា ៣២:៤)។

សម្រាប់​ព្រះ​អង្គ ត្រូវ​គឺ​ត្រូវ ខុស​គឺ​ខុស។ ព្រះ​អង្គ​នឹង​ជំនុំ​ជម្រះ​យើង តាម​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ។ យើង​មិន​ដឹង​ថា នៅ​ពេល​ណា ​តែ​យើង​មាន​ទំនុក​ចិត្ត ព្រោះ​យើង​បម្រើ “ព្រះ​ដ៏​ស្មោះត្រង់ ឥត​មាន​សេចក្តី​ទុច្ចរិត​ណា​ឡើយ ទ្រង់​ក៏​ត្រឹមត្រូវ ហើយ​ទៀង​ត្រង់”(ខ.៤)។

យើង​ប្រហែល​មិន​ដឹង​ច្បាស់​ថា រឿង​ដែល​យើង​កំពុង​ជួប ត្រូវ​ឬ​ខុស។ យើង​ប្រហែល​ខ្លាច​ថា…

ការទួញយំមិនមែនជាការទាស់ខុសអ្វីទេ

មាន​ពេល​មួយ​ខ្ញុំ​បាន​លត់​ជង្គង់​ចុះ ហើយ​ទឹក​ភ្នែក​ក៏​បាន​ស្រក់​នៅ​លើ​កម្រាល​ឥដ្ឋ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ស្រែក​យំ​ថា “ព្រះអង្គ​អើយ ហេតុ​អ្វី​ព្រះអង្គ​មិន​ថែរក្សា​​ទូល​បង្គំ? ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​ជំងឺ​កូវីត១៩ កំពុង​រាត​ត្បាត ក្នុង​ឆ្នាំ​២០២០ ខ្ញុំ​បាន​បាត់​បង់​ការងារ​ធ្វើ អស់​រយៈ​ពេល​ជិត១​ខែ ហើយ​ពាក្យ​សុំ​ធ្វើ​ការ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​បញ្ហា​ទៀត។​ ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​បាន​ទទួល​ប្រាក់​ចំណូល​ទាល់​តែ​សោះ ហើយ​ប្រាក់​ឧបត្ថម្ភ ​ដែល​រដ្ឋាភិបាល​អាមេរិក បាន​សន្យា​ផ្តល់​ឲ្យ ក៏​មិន​ទាន់​បាន​មក​ដល់។ ក្នុង​ជម្រៅ​ចិត្ត​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ព្រះ​ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​ម្យ៉ាង​សម្រាប់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ព្រះ​អង្គ​ពិត​ជា​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ ហើយ​នឹង​ថែរក្សា​ខ្ញុំ តែ​ក្នុង​ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ព្រះ​អង្គ​ហាក់​ដូច​ជា​បាន​បោះ​បង់​ខ្ញុំ​ចោល។

កណ្ឌ​គម្ពីរ​បរិទេវ​បាន​រំឭក​យើង​ថា ការ​ពោល​ទំនួញ​ទៅ​រក​ព្រះ​អង្គ គឺ​មិន​មែន​ជា​ទង្វើ​ខុស​ឆ្គង​នោះ​ទេ។ កណ្ឌ​គម្ពីរ​នេះ​ទំនង​ជា​ត្រូវ​បាន​និពន្ធ ក្នុង​អំឡុង​សម័យ ឬ​នៅ​ក្រោយ​សម័យ​ដែល​ចក្រ​ភព​បាប៊ីឡូន​បាន​បំផ្លាញ​ទីក្រុង​យេរូសាឡិម នៅ​ឆ្នាំ​៥៨៧ មុន​គ្រីស្ទ​សករាជ។ បទ​គម្ពីរ​នេះ​បាន​ពិពណ៌នា អំពី​ទុក្ខ​វេទនា(៣:១,១៩) ការ​គាប​សង្កត់​(១:១៨) និង​ភាព​អត់​ឃ្លាន​(២:២០ ៤:១០) ដែល​ប្រជា​ជន​បាន​ជួប​ប្រទះ។​ តែ​ក្នុង​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​កណ្ឌ​នេះ អ្នក​និពន្ធ​ក៏​បាន​នឹក​ចាំ អំពី​មូល​ហេតុ​ដែល​គាត់​អាច​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម បាន​ជា​គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “កុំ​តែ​មាន​សេចក្តី​សប្បុរស​របស់​ព្រះយេហូវ៉ា នោះ​យើង​បាន​សូន្យ​បាត់​អស់​រលីង​ទៅ​ហើយ ឯ​សេចក្តី​មេត្តា​ករុណា​របស់​ទ្រង់ នោះ​មិន​ចេះ​ផុត​ឡើយ សេចក្តី​ទាំង​នោះ ចេះ​តែ​ថ្មី​ឡើង​រាល់​តែ​ព្រឹក​ជានិច្ច សេចក្តី​ស្មោះត្រង់​របស់​ទ្រង់​ធំ​ណាស់”(៣:២២-២៣)។ ទោះ​អ្នក​និពន្ធ​កណ្ឌ​គម្ពីរ​នេះ​បាន​ជួប​ភាព​ហិន​វិនាស​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ គាត់​បាន​នឹក​ចាំ​ថា ព្រះ​អង្គ​នៅ​តែ​ស្មោះ​ត្រង់​ជា​និច្ច។

ជួន​កាល យើង​មាន​អារម្មណ៍​ថា យើង​ពិបាក​នឹង​ជឿ​ថា “ទ្រង់​ល្អ​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​រង់ចាំ​ទ្រង់ គឺ​ដល់​ព្រលឹង​នៃ​អ្នក​ណា​ដែល​ស្វែង​រក​ទ្រង់”(ខ.២៥) ជា​ពិសេស នៅ​ពេល​ដែល​ទុក្ខ​វេទនា​របស់​យើង​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ស្រាក់​ស្រាន​សោះ។…

ការ​រស់​នៅ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​កត់​សំគាល់

មាន​ពេល​មួយ ខ្ញុំ​បាន​សិក្សា​អំពី​អ្នក​ស្រី ខាត់ធ័ររីន ហាំលីន (Catherine Hamlin) ដែល​ជា​គ្រូ​ពេទ្យ​វះ​កាត់​សញ្ជាតិ​អូស្រ្តាលី ដ៏​គួរ​ឲ្យ​កត់​សំគាល់ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​ដំណឹង​មរណៈ​ភាព​របស់​គាត់ ដែល​បាន​ចុះ​ផ្សា​យ​តាម​សារ​ព័ត៌មាន។ កាល​អ្នក​ស្រី​ខាត់ធ័ររីន និង​ស្វាមី​គាត់ នៅ​ប្រទេស​អេធីយ៉ូពី ពួក​គេ​បាន​បង្កើត​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ដំបូង​គេ ដែល​បើក​ព្យាបាល​តែ​ស្រ្តី ដែល​បាន​ទទួល​រង​របួស​ផ្លូវ​កាយ និង​ផ្លូវ​អារម្មណ៍ ដោយសារ​របួស​ក្រោយ​ពេល​សម្រាល​កូន ដែល​កើត​មាន​ជា​ធម្មតា នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍន៍។ គេ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា អ្នកស្រី​ខាត់ធ័ររីន​បាន​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ មក​លើ​ការ​ព្យាបាល​ស្រ្តី​ជាង​៦​ម៉ឺន​នាក់។​

គាត់​នៅ​តែ​បន្ត​ធ្វើ​ការ​វះ​កាត់​ឲ្យ​អ្នក​ជំងឺ​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យ ពេល​ដែល​គាត់​មាន​អាយុ​៩២​ឆ្នាំ ហើយ​នៅ​តែ​ចាប់​ផ្តើម​ថ្ងៃ​នីមួយ​ៗ ដោយ​ការ​ញាំ​តែ​មួយ​ពែង និង​រៀន​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប។ កាល​នោះ មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​មាន​ការ​ងឿង​ឆ្ងល់​ចំពោះ​គាត់ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ឆ្លើយ​សំណួរ​របស់​ពួក​គេ​ថា គាត់​គ្រាន់​តែ​ជា​អ្នក​ជឿ​ព្រះ​យេស៊ូវ​ធម្មតា​ម្នាក់ ដែល​គ្រាន់​តែ​ធ្វើ​កិច្ចការ ដែល​ព្រះ​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​គាត់​ធ្វើ។

ខ្ញុំ​សូម​អរ​ព្រះ​គុណ​ព្រះ​អង្គ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​រៀន​សូត្រ អំពី​ជីវិត​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​កត់​សំគាល់​នេះ ព្រោះ​គាត់​បាន​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ដ៏​មាន​អំណាច សម្រាប់​ខ្ញុំ​ គឺ​ដូច​ដែល​ព្រះ​គម្ពីរ​ប៊ីប​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ជឿ​ទាំង​ឡាយ ឲ្យ​រស់​នៅ តាម​របៀប​ដែល​នាំឲ្យ​​អ្នក​មិន​ជឿ ​អាច​មើល​ឃើញ​ការ​ល្អ​របស់​យើង ហើយ​ពោល​សរសើរ​ដល់​ព្រះ​(១ពេត្រុស ២:១២)។

អំណាច​នៃ​ព្រះ​វិញ្ញាណ​របស់​ព្រះ ដែល​បាន​ត្រាស់​ហៅ​យើង ចេញ​ពី​ភាព​ងងឹត​ខាង​វិញ្ញាណ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការ​ប្រកប​ជា​មួយ​ព្រះ​អង្គ​(ខ.៩) ក៏​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ការងារ ឬ​ផ្នែក​ណា​មួយ​នៃ​ការ​បម្រើ​របស់​យើង ក្លាយ​ជា​ទីបន្ទាល់​ដ៏​ល្អ នៃ​ជំនឿ​របស់​យើង។ ទោះ​ព្រះ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​មាន​បំណង​ចិត្ត ឬ​ជំនាញ សម្រាប់​ធ្វើ​ការ​អ្វី​ក៏​ដោយ ចូរ​យើង​ធ្វើ តាម​របៀប​ដែល​នាំ​ឲ្យ​គេ​ងាក​មក​រក​ព្រះ​អង្គ ហើយ​នាំ​ឲ្យ​កិច្ចការ​ទាំង​នោះ​មាន​ន័យ និង​មាន​គោល​បំណង។—Lisa…

ព្រះ​នៃ​សេចក្តី​យុត្តិធម៌

គេ​ប្រហែល​ជា​បាន​ទម្លាក់​កំហុស​មក​លើ​សត្វ​គោ​មួយ​ក្បាល ​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ​បំផុត ក្នុង​ប្រវត្តិ​សាស្រ្ត។ យើង​មិន​ដឹង​ថា មេគោ​មួយ​ក្បាល​នោះ​ឈ្មោះ ដេស៊ី(Daisy) ម៉ាដេលីន(Madeline) ឬ គ្វែនដូលីន(Gwendolyn)​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ មេគោ​របស់​អ្នក​ស្រី អូ លារី(O’Leary) បាន​ទទួល​រង​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​ថា បាន​បង្ក​ឲ្យ​មាន​ភ្លើង​ឆេះ​ទីក្រុង​ឈីកាហ្គោ ដែល​បណ្តាល​ឲ្យ​ប្រជាជន​១​ភាគ​៣បាត់​បង់​ផ្ទះ​សំបែង។ ភ្លើង​បាន​ឆាប​ឆេះ​ផ្ទះ​​​​​​​​​​​ឈើ​ទាំង​នោះ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស ដោយសារ​ខ្យល់​បក់​ខ្លាំង ហើយ​ក៏​បាន​បន្ត​ឆេះ​អស់​បី​ថ្ងៃ ព្រម​ទាំង​បាន​ឆក់​យក​ជីវិត​មនុស្ស​ជិត​៣​រយ​នាក់។

ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ជឿ​ថា ភ្លើង​នោះ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ឆាប​ឆេះ ពេល​ដែល​មេគោ​មួយ​ក្បាល បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ចង្កៀង​ដួល បណ្តាល​ឲ្យ​ភ្លើង​ឆេះ​ជង្រុក។​ បន្ទាប់ពី​មាន​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​បន្ថែម ប្រហែល​១២៦​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក មន្ទីរ​ប៉ូលិស និង​មន្ទីរ​ពន្លត់​អគ្គីភ័យ​របស់​ទីក្រុង​នេះ ក៏​បាន​លប់​ចោល​ការ​ចោទ​ប្រកាន់ មក​លើ​មេគោ និង​ម្ចាស់​របស់​វា ហើយ​ក៏​បាន​យល់​ឃើញ​ថា អគ្គីភ័យ​នោះ ប្រហែល​ជា​បាន​បង្គរ​ឡើង ដោយ​អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​ម្ចាស់​គោ​នោះ​ទេ។

ជា​ញឹក​ញាប់ ការ​ស្វែង​រក​យុត្តិធម៌​ត្រូវ​ការ​ពេល​វេលា ហើយ​ព្រះគម្ពីរ​ប៊ីប​ក៏​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ការ​ស្វែង​រក​យុត្តិធម៌​មាន​ការ​ពិបាក​ប៉ុណ្ណា។ ក្នុង​បទ​គម្ពីរ​ទំនុក​ដំកើង ជំពូក១៣ ស្តេច​ដាវីឌ​បាន​ប្រើ​ពាក្យ “តើ​ដល់​កាល​ណា?” ចំនួន​៤​ដង។ តើ​ទ្រង់​នឹង​ភ្លេច​ទូលបង្គំ​ដល់​កាល​ណា​ទៀត? តើ​ដល់​អស់កល្ប​ឬ​អី?តើ​នឹង​លាក់​ព្រះភក្ត្រ​ទ្រង់​ចំពោះ ទូលបង្គំ​ដល់​កាល​ណា? តើ​ត្រូវ​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​ពិគ្រោះ​នៅ​តែ​ក្នុង​ខ្លួន​ដល់​កាល​ណា? ដោយ​មាន​ចិត្ត​ព្រួយ​វាល់​ព្រឹក​វាល់​ល្ងាច​ដូច្នេះ ខ្មាំងសត្រូវ​នឹង​លើក​ខ្លួន​ឡើង ទាស់​នឹង​ទូលបង្គំ​ដល់​កាល​ណា​ទៅ?(ខ.១-២)។ ប៉ុន្តែ​ នៅ​ក្នុង​ពាក់កណ្តាល​នៃ​បទ​ទំនួញ​នេះ ទ្រង់​បាន​រក​ឃើញ​ហេតុ​ផល ដែល​ត្រូវ​មាន​ជំនឿ និង​ក្តី​សង្ឃឹម។ គឺ​ដូច​ដែល​ទ្រង់​បាន​ពោល​ថា “ប៉ុន្តែ​ទូលបង្គំ​បាន​ទុក​ចិត្ត​នឹង​សេចក្តី​សប្បុរស​របស់​ទ្រង់…